Geboorte van Emily – May

18 mei 2010

Ik ben 41 weken zwanger. Ik ben het zat. Mijn buik zit in de weg en voel me opgeblazen. Het voelt alsof er een bowlingbal zit die er elk moment uit kan vallen. Bij de verloskundige word ik gestript. Ik hoop echt dat dit gaat werken want langer houd ik het niet meer vol. Ik slaap niet. Want ik krijg maagzuur en ik weet niet hoe ik moet liggen want die giga buik zit mega in de weg.

In de avond ben ik een beetje gefrustreerd. Ik merk echt nog niks en bedenk me hoe ik de nacht ga doorkomen. Ik zit een halve zak paprika chips weg te werken en zit te piekeren… toch maar naar bed.. morgen weer een nieuwe kans denk ik…

19 mei 2010

Het is 1uur als ik Emiel wakker maak… Ik weet het niet hoor.. maar het rommelt. Een buikpijn van boven naar beneden en visa versa. Ik kan het niet plaatsen. Ik twijfel en neem de tijd op. elke keer duurt het ongeveer 30 seconde en het komt dan om de paar minuten… Maar na 30 minuten verdwijnt het. Ach is vast de chips.

Om 4uur gaat de wekker van Emiel hij gaat werken. En schat vraagt hij.. nou niks hoor ga jij maar werken!

Toch schrik ik om 8 uur wakker. Een hevige pijnscheut gaat door me heen. Ik loop naar de gang en ondertussen laat ik een spoor achter, ik verlies vocht. Toch maar de verloskundige bellen. Ik geef aan wat er is en ze beloofd langs te komen. Ook bel ik Emiel , kom maar naar huis want het begint. Ik bibber en heb het koud.  Hij is nog geen half uur thuis of de weeën komen. Ik heb rug weeën. En om de 3 minuten. En 30 sec. lang en ze worden steeds heftiger.

Rond een uur of 11, is de verloskundige er. Mijn vruchtwater was niet gebroken,, dus waarschijnlijk heb ik gewoon van schrik in mijn broek gepiest hahaha… Ondanks mijn heftige weeën had ik pas 2 cm ontsluiting. Viel dat even tegen bah!

Rond 15u zou ze weer terug komen. Toen ze terug kwam dacht ze dat ik al heel ver zou zijn , nou nee dus… 3cm . Ze brak de vliezen en er kwam een beetje uit. Ze zag het hoofdje al en zei zo die heeft een bos met haar!

Eerst gebeurde er niks meer.. maar toen kwamen die rugweeën en dubbel zo hard terug. Dit trek ik niet zeg ik… ik wil naar het ziekenhuis en wel NU! ik wil een ruggenprik…( ik ben echt anti prikken dus dat ik dat wilden wil heel wat zeggen)

Toen de verloskundige binnen kwam, dacht ze dat ik persweeën had of dat er nog niks gebeurd was. Het laatste was waar… er was geen cm bij gekomen.

Mijn weeën stopte op de weg naar het ziekenhuis.  In het ziekenhuis krijg ik een ruggenprik en weeën op wekkers. Ik word nagekeken en blijf hangen op 5 cm. Mijn weeën worden onregelmatig. Ik word onderzocht, en verlies echt mega veel vruchtwater. Het leek wel een vloedgolf die over het bed heen gutste. Het is gelukkig helder.

Rond 20u word er aangegeven dat we er rekening mee moeten houden dat er een keizersnede gaat volgen. Ik wil dat niet en wil het zelf doen. Ze kijken het daarom toch nog even aan.

Om 22u word de hartslag van Emily onregelmatig en schiet over de 200. En daarop word besloten direct naar de OK te gaan. Emiel blijft achter in het kamertje en ik word weg gereden.

Emiel word gehaald en hij vraagt en wat is het geworden? want alles ging in eens zo snel. Maar ze moeten nog beginnen en hij mag mee.

Ik word klaar gemaakt en krijg vloeistof om verdoofd te worden. Ik voel me voeten nog en mijn onderbenen. Er is geprikt in mijn buik maar dat voel ik niet. Ze maken nog wat foto’s en ik ben nog aan het lachen.. o wat ben ik nerveus!

De keizersnede is geen pretje, ik bespaar je de details, maar heb er wel een trauma aan overgehouden. Zodra Emily er uit is krijg ik totale verdoving.

Om 22.44 is ze eruit. 4490gram en ongeveer 56 cm lang.  Het is een flinkerd.. Dit had ik nooit zelf gekund. Daarbij lag ze als sterrenkijker. En dus niet goed. Ze houden Emily heel even bij me waarna ze me dus totale verdoving geven.

Emily haar suiker waarde is niet goed. Dus even wat drinken en opnieuw prikken. Gelukkig is het dan wel goed!

Als ik de kamer ingereden word lig Emily voldaan van het flesje bij Emiel.  We zijn papa en mama. Wat een dag.

Ik heb het moeilijk. Ben erg emotioneel. Die emotie het huilen zal even duren. Een roze wolk heb ik niet gezien.  Een donkere periode volgt. Ondanks dat Emily het super doet als baby! zo tevreden daar heb ik echt mee geboft!. hadden te stoppen met Mijn melk was na 4 dagen op… Ik kon wel gaan kolfen en opwekken maar na alles had ik daar de energie niet voor. Dus toen ze flesvoeding kreeg was ze zo voldaan en zo blij.. En ik kon mijn rust pakken doordat Emiel ook voedingen gaf.

Ik heb een postnatale depressie gehad. Het is moeilijk maar zodra ik me er aan over gaf en dingen ging accepteren hoe ze gelopen waren herstelde ik snel. Na een half jaar kon ik weer genieten. Ik gaf mezelf de schuld, alles liep gewoon anders als dat ik dacht. En dat is geen schande. Dat zie ik nu terug kijkend. Het jammere vind ik alleen, in alle boeken die je leest over bevallen en kraamtijd vind je weinig over de donkere wolk die je kan hebben. Nee het is altijd de roze wolk met de perfecte bevalling.

emily geboren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s